| Peerawat 的个人资料KeNgJuNg***Nai Hua Yik照片日志列表 |  工具  帮助 |
KeNgJuNg***Nai Hua Yikรักออกแบบไม่ได้...รักและคิดถึงดีมั้ยนะ 11月7日 ยังจำได้...รึเปล่ารักคุณเข้าอีกแล้ว - บอย โกสิยพงษ์ feat. ป๊อด โมเดิร์นด๊อก
มีเพลงเพลงนึงที่เคยร้องให้เธอฟัง แต่ไม่รู้ว่ายังจำได้หรือเปล่า วันและเวลาอาจจะหมุนและเวียนไป แต่ใจความในเพลงนั้นของเรา * ก็ยังคงเฝ้าย้ำพูดถึง ความรักที่ลึกซึ้ง และยังคงตรึงในหัวใจนานแค่ใหน ก็เหมือนเก่า เหมือนวันแรกที่เรา เจอะกัน ** เก็บเพลงรักนี้ให้เป็นของขวัญ ให้เธอได้รับได้รู้หัวใจของฉัน แม้คืนวันจะเปลี่ยนแปลงสักแค่ไหน แต่ใจของฉันที่รักเธอนั้น ต่อให้ต้องลงนรกหรือขึ้นสรวงสวรรค์ ฉันก็จะไม่มีวันมอบให้ใคร จะมีเพียงเธอแค่เพียงคนเดียว และจะมีแต่เธอ เธอแค่เพียงคนเดียว และจะเป็นเพียงคนเดียวเสมอไป ที่ฉันฝากชีวิต ทั้งหมดไว้ โดยไม่มีวันทวงกลับคืน กาลและเวลาที่เปลี่ยนหมุนและเวียนไป อาจจะทำให้หัวใจใครหมุนตาม แต่ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนหมุนไปยังไง ใจความในเพลงนั้นของเรา (*,**) ฉันขอใช้ช่วงเวลาทั้งชีวิตที่ฉันมี ฉันขอใช้ไปกับเธอ กับเธอ เธอคนนี้ (**) ฉันขอมอบชีวิตทั้งหมดไว้ ฝากให้กับเธอเพียงผู้เดียว
เพราะและชอบมากมาย...ฟังแล้วหายเหนื่อย
5月1日 Fat T-shirt 3T-Shirt Festival #3
3 มิถุนายน 2550 Union Mall ชั้น 5 แล้วมหกรรมคนรักเสื้อยืด ก็ก้าวแบบยืดๆ เข้าปีที่สามแล้ว คนชอบยืด ไม่ควรพลาด คนอยากซื้อ เก็บตังค์ เลย เก็บตังค์รอ คนอยากดูคอนเสิร์ต อยากดูใคร คิดไว้ ภาวนาไว้ Union Mall อยุ่ตรงข้าม central ลาดพร้าว (หัวมุมแยกที่จะไปลาดพร้าว) ตรงทางลงรถไฟฟ้าใต้ดินนะ
ไปกันเยอะๆ นะ งานดีๆ อย่างนี้หายาก สำหรับ คนชอบเสื้อยืด ไปยืดกันให้มันส์ไปเลย 4月7日 เมษายนHAPPY LONG SUMMER OR NOT ?
เดือนเมษายน
เดือนแห่งความร้อนระอุ
แต่ก้อยังเย็นใจ
แต่บางทีก็ร้อนใจ
และหลายครั้งที่เป็นปลื้มและดีใจ
(ชอบ limited edition มากเลยนะจ๊ะ)
อยากจะไปทะเลคลายร้อน
ผ่อนคลาย
นั่งริมชายหาดให้ลมพัดผ่านหน้า
จิบอะไรเย็นๆสบายๆและล่องลอยไปกับเสียงของสายลม
พื้นทรายขาวๆ
น้ำทะเลใสๆ
แต่ไม่เอาปลิงทะเลนะ
เทศกาลสาดน้ำ
ปีนี้
คิดว่าคงจะไม่เหมือนเดิมแล้ว
กับกฎกติกาของเจ้าขุนมูลนายชั้นสูง
ที่ไม่เคยมารับรู้ความเป็นไปของบุคคลอื่นๆ
กะอีแค่ปืนฉีดน้ำ
หรือ
ถือกระป๋องน้ำใบจ้อยๆไว้ในมือ
อยากเลิกตึ้มแต่ไม่ได้ซะที
แต่ไม่ว่ายังไงจะทำให้ได้ละนะ
ช่วงนี้
ทุกคนคงต้องช่วยกันแล้วละ
เพื่อจะให้โลกนี้ที่ทุกคนไม่เคยเห็นความหมาย
ทำให้มันมีความหมาย
ก่อนจะสายเกินไป
ตอนนี้โลกร้อนขึ้นทุกวันๆ
ปีนี้ร้อนขนาดนี้
ปีหน้าจะร้อนขนาดไหน
และปีนู้นแล้ะนู้นๆละ
รักเธอตลอดไปตราบจนใจดวงนี้จะสิ้นสลายหายไป รักอุ๋มมากมายยยเลย
11月10日 sarang-loveการที่เรารักใครสักคน . . . ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลว่า ทำไมเราจึงรักเขา
การที่เรารักใครสักคน . . . ไม่ต้องสนว่ามีอุปสรรคมากมายเท่าใด
การที่เรารักใครสักคน...ไม่ต้องเสียเวลาคิด ว่าเค้าทำอะไรเพื่อเราบ้าง
การที่เรารักใครสักคน...คำว่า "แพ้" หรือ "ชนะ" ไม่สำคัญ
การที่เรารักใครสักคน...ไม่ใช่การสัมผัสเพียงกายฃ
การที่เรารักใครสักคน...ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งของนอกกายใดๆ
การที่เรารักใครสักคน...ไม่ต้องคอยนับว่า เค้ามีข้อเสียมากมายแค่ไหน
การที่เรารักใครสักคน...อาจทำให้เราตาบอด
เพราะ "ความรัก" เป็นบทเรียนดีๆ
9月17日 Be Designerเหนื่อย เหลือเกินกับชีวิดที่จะเป็นDESIGNERเนี่ย... ทำงานทั้งคืนเพื่อมารับคำด่า (สำหรับอาจารย์เค้าเรียกคำติชม)แค่ไม่กี่คำ ทำงานแทบตาย เพื่อมารับ คำว่า FORMนี้เนี่ยนะหรอ จะเอาไปขายได้ Perfect-ก้อดี Excellent -ใช้ได้ Good- ถูๆไถๆ คติ Design มันไม่มีที่สิ้นสุด คำว่าดีที่สุดมันจึงไม่มี แล้วอะไรคือจุดสิ้นสุดของคำว่าดีวะ
ขอบคุณความรักที่ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนก้อทำให้หายเป็นปลิดทิ้ง ทำให้มีแรงที่จะก้าวเดินต่อไป มีกำลังใจในการทำทุกๆอย่าง คำที่ดีที่สุด=รัก
7月29日 F design28 July – 4 August 2006 @ Bangkok CODE
ขอเชิญชมนิทรรศการ โดยนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี จัดแสดงผลงานของนักศึกษา โดยนำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับตัว f ซึ่งหมายถึงเกณฑ์การตัดสินผลการเรียน (fail) ในโรงเรียนเท่านั้น แต่ในสังคมแห่งความเป็นจริงแล้วมีเกณฑ์การตัดสินมากมาย ดังนั้น การสร้างสรรค์งานของนักศึกษาอาจไม่จำเป็นต้องถูกจำกัดอยู่ในเฉพาะกฎเกณฑ์ของสถาบันการศึกษาเสมอไป และความหลากหลายของสภาพสังคมวัฒนธรรมในปัจจุบัน ย่อมหมายถึงการเปิดกว้างในการยอมรับผลงานที่เกิดขึ้นจากการสร้างสรรค์ของนักศึกษา ซึ่งกฎเกณฑ์นั้นอาจจะไม่เหมือนกันกับกฎเกณฑ์ที่สถาบันการศึกษาหยิบยื่นให้ นิทรรศการนี้ จึงเปิดโอกาสให้ผู้สนใจได้เข้าชมผลงานและตัดสิน เพื่อนำกลับไปคิดว่าสังคมนี้นั้นมีอะไรอีกมากมายที่น่าสนใจ และเหตุผลอะไรที่เรานำมาตัดสินใจในการที่จะบอกว่าสิ่งไหนดีหรือสิ่งไหนไม่ดี ควรหรือไม่ควร F-Design Music & Fasion schedule 28 July 2006 19.00 Grand Opening
19.45 Fashion “Secret Love” 20.30 Music *Lomo 21.15 *The Videodrome 22.00 *Lullaby 29 July 2006
20.00 Music *Assajan Universe
20.45 *Desktop Error 21.30 *Scrubb 30 July 2006 19.30 Fashion “No Concept”
20.30 Music *Slur 21.15 *Lemon Soup 22.00 *Morning Surfers
#ขอบคุณล่วงหน้าที่ไปชมงานครับ# BANGKOK CODE อยู่ที่ BTS สุรศักดิ์ มองไปจะเห็นคำว่าCODEสีแดงตัวใหญ่ๆนะ
7月22日 เธอ
6月5日 แค่นี้ก็คุ้มแล้วT-shirt festival2
++sat++
03 JUNE 2006
Tossapark Arena
ยืดดดดดดดแบบไม่ต้องยั้ง
งานนี้แค่เข้าไปดูคอนเสิรต์อย่างเดียวก้อคุ้มค่าแล้ว
ได้ดูคอนเสิตร์ดีๆจากหลายศิลปิน
 เช่นParadox นำเพลง ฤดูร้อนที่ติดหูกัน มาทำเป็นเวอร์ชั่นอคูสติกแบบทะเลๆ
Buddha bless นำเพลงเร็วอย่าง fire มาทำเป็นอคูสติกได้อย่างดีเยี่ยม(ประทับใจในท่าเต้น)
calories Blah blah นักร้องนำเสียงดีมาก
Big & Jugg เพลงคุณภาพกับสองนักร้องคุณภาพ
Save da last peice วงหน้าใหม่ที่มาจากศิลปินหน้าเก่าอย่างก้อP.O.P
และยังมีวงดีๆอีกมากมาย
ที่เยี่ยมที่สุดของงานนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก
หนุ่มอ้วน ขี้อาย บอย ตรัย ภูมิรัตน์
ขึ้นเป็นคนสุดท้าย แต่คุ้มค่ากับที่อยู่จนงานเลิก
ได้ฟังเพลงเก่าอย่าง กลับมา
ได้ฟังเพลงใหม่หลายๆเพลง ในอัลบั้มบุคคลที่สามที่เพราะมากที่สุดคือเพลง ส่งแค่นี้
แถมยังได้ฟังเพลงที่ชอบที่สุดด้วย คือ เพลงเศร้า
(การได้ฟังเพลงกับคนที่เรารักมันทำให้เพลงมีความหมายมากยิ่งขึ้นไปอีกนะ)
นอกจากนี้ ยังมี ร้านเสื้อของบอย ตรัย
ขายเสื้อ บุคคลที่สาม ซึ่งสงสัยสัยว่า โรงงานที่ไปสั่งทำขาดเสื้อ size M หรอ
ถึงได้รับมาน้อยขนาดนี้...กูอยากได้นะ
และยังมีร้านเสื้อของ thaitanium,Calories Blah blah,
modern dog,Paradox,ก้านคอคลับ,ฯลฯ
งานนี้ยืดสุดๆไปกับเสื้อยืดจิงๆ
เสื้อยืดมากมายหลายแบบลายตามากมาย
มากจนแยกแยะไม่ออกแล้วว่าตัวไหนสวยไม่สวย
เดินจนปวดขาและหมดแรง
สุดท้ายก้อเอาประวัติ บอย ตรัยมาให้ดูดีกว่า
ตรัย ภูมรัตน์ อายุ 30ปี (ศิษย์เก่าเซนต์คาเบรียล)
ผู้ชายราศีพิจิก บอย - ตรัย ภูมิรัตน จากเด็กสถาปัตย์ และเคยผ่านงานด้านนี้มาแล้ว แต่การร้องเพลง การแต่งเพลง นั่นคือสิ่งที่ชอบ และสิ่งที่ชอบก็ทำให้เขาเข้าสู่วงการเพลงอย่างมุ่งมั่น และตั้งใจ ทั้ง ๆ ที่ ขี้อาย และพูดไม่ค่อยเก่ง จากการรวมตัวกับเพื่อน ๆ แล้วมีผลงานอัลบั้มแรก Friday I'm in love ในนาม Friday สังกัด Music Bugs แล้วมารวมตัวกับเพื่อน ๆ ตั้งบริษัท Playground มีผลงานในนาม 2 days ago kids อัลบั้ม Tim machine ต่อด้วย อัลบั้ม Magic Moment ในนามวง Friday โดยที่มีเพลงสร้าง ชื่อ กลับมา, นิดหนึ่งพอ, เปลี่ยนไปทุกอย่าง, ชั่วโมงต้องมนต์ และเป็นที่รู้จักกันในนาม บอย Friday
และได้ร่วมงานกับ เบเกอรี่ มิวสิค โดยแต่งเพลงในนาม Zentrady มีผลงานที่รู้จักมากมาย อาทิเช่น เผลอ, ความลับ, รักที่เพิ่งผ่านพ้นไป ฯลฯ จากนักแต่งเพลง ทำงานร่วมกับเพื่อน ๆ แต่ครั้งนี้ บอย ขอออกเดี่ยว ในสังกัด เบเกอรี่มิวสิค โดยใช้ชื่ออัลบั้ม My Diary Original Soundtrack เป็นเพลง Soundtrack ประกอบเรื่องราวใน Diary ที่บอยเขียนไว้ตั้งนานแล้ว กับบทเพลงเพราะ ๆ น่าฟังทุก ๆ เพลง อัลบั้มที่ 2 ชื่อว่า "บุคคลที่สาม" ภายใต้สังกัด Bakery Music ซึ่งชื่อของอัลบั้มนั้นได้แรงบันดาลใจมาจากชื่อของตัวเขาเอง คือ "ตรัย แปลว่าสาม" โดยอัลบั้มนี้ บอย-ตรัย ยังคงเป็นผู้ถ่ายทอดบทเพลงคุณภาพเหมือนเคย เรียกได้ว่า เป็น Single Song Writer คือ เพลงที่คนแต่งเป็นผู้ร้องเอง เนื้อหาของเพลงในอัลบั้มนี้ บอย-ตรัย เรียกว่าเป็นเพลงเพื่อชีวิตที่เป็นแนวดนตรี Pop ที่พูดถึงความรู้สึก , มุมมองของการใช้ชีวิตและความรัก ที่บอย-ตรัย อยากจะสื่อให้แฟนเพลงได้ฟังกัน และที่สำคัญยังได้ศิลปินรับเชิญมาช่วยสร้างสีสันในอัลบั้มนี้ ไม่ว่าจะเป็น โต้ง POP มาช่วยเดี่ยวกีต้าร์ในเพลง "พิจิกา", หนึ่ง Sleeper one มาช่วยเดี่ยวกีต้าร์ในเพลง "โลกที่ไม่ให้ฉันเข้าไปอีกด้วย"
5月28日 โดน...อะนิทาน.....กับ.......ความรัก
มีนิทานอยู่เรื่องหนึ่งที่อยากจะเล่าให้ฟัง...... มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน มีทั้งความสุข, ความเศร้า , ความรู้ , และความรู้สึกอื่นๆรวมทั้งความรัก ด้วย อยู่มาวันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า "เกาะกำลังจะจม" ดังนั้นทั้งหมดจึงเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ "ความรัก" ต้องการที่จะอยู่บนเกาะจะกระทั่งวินาทีสุดท้าย เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว ความรักก็ได้ตัดสินใจขอความช่วยเหลือจาก.......
"ความรวย" ซึ่งแล่นเรือผ่ามาพอดี ความรวยกลับตอบความรักว่า "ไม่ได้หรอกความรัก ฉันรับเธอไม่ได้เพราะเรือฉันหน่ะเต็มไปด้วยเงินทองแล้ว รับเธออีกคงตายด้วยกันหมด มันไม่มีที่ให้คุณนั่งแล้ว" ความรักจึงตัดสินใจถาม "ความเห็นแก่ตัว" ซึ่งเดินทางผ่ามาเหมือนกันด้วยเรือลำงาม "คามเห็นแก่ตัว ๆ ๆช่วยฉันด้วย" ความรักตะโกนขอความช่วยเหลือ ทันทีที่ความเห็นแก่ตัวได้ยินหันไปมองความรักแล้วตอบกลับไปว่า "ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณหน่ะเปียกไปทั้งตัวแล้ว หากคุณขึ้นเรือมาเรือฉันก็เปียกไปด้วยซิ" ความรักยังหาทางเอาตัวรอดจนมองเห็น........ "ความเศร้า" ได้พายเรือผ่านมาใกล้ๆ ความได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีกว่า "ความเศร้าอนุญาตให้ฉันขึ้นเรือคุณได้ไหม" แต่ความเศร้าตอบว่า "โอ้ความรัก ฉันกำลังเศร้าอยู่ ตอนนี้ฉันเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขออโทษน่ะ" แต่กระนั้นเถอะความรักยังไม่ท้อก็เห็น "ความสุข" ซึ่งได้ผ่านมาเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกของความรัก เพราะมัวแต่สุขจนลืมตัว จึงไม่ได้สนใจสิ่งต่างๆรอบกาย ..............จนกระทั่งความรักเริ่มเหนื่อย หมดแรงที่จะพยุงตัวเองไม่ให้จมก็เริ่มถอดใจว่าตัวเองต้องตายแล้ว และยอมรับความจริงกลับส่งที่จะต้องเกิดขึ้นคือ ความตาย ที่กำลังรออยู่ ..................... เขาเริ่มปล่อยตัวเองให้ไหลไปกับสายนำ้ที่ไหลเชี่ยวกลาดนั้น................... .............. ทันทีทันใดนั้น ...มีเสียงแก่ๆ ดังขึ้นมาว่า "มานี่! ความรักส่งมือมา ฉันจะรับคุณไปเอง" ......... ความรักเหนื่อยและเผลอหลับไป ไม่มีแรงแม้กระทั่งจะลืมตาขึ้นมองชายแก่คนนั้นว่าเป็นใคร มาช่วยเขาไว้ทำไหม คำถามมากมายที่มีและอยากถามได้จมหายไปกับเรี่ยวแรงที่อ่อนล้าของเขา............... เมื่อเขาตื่นขึ้น.....ก้อพบว่าตัวเองมาอยู่กลางทุ่งหญ้าบนเกาะแห่งหนึ่งซึ่งอุดมสมบูรณ์ไปด้วยธรรมชาติที่งดงาม และได้พบความรู้สึกทั้งหมดที่มาจากเกาะเดียวกัน แต่เขากลับไม่พบเจ้าของเสียงแก่ๆคนนั้น เขาพยายามมองหาแต่ไม่ว่าจะมีผู้ใดแก่เลย เขาจึงตัดสินใจไปถาม "ความรู้" ว่า "ท่านรู้ไหมว่าผู้ใดช่วยเรามา" ความรู้ตอบว่า "เวลาไง เจ้าไม่รู้เหรอ" ความรักสงสัยอีก จึงถามความรู้ต่อไปอีกว่า "ทำไมเขาจึงช่วยเรา ทั้งที่คนอื่นต่างเอาตัวเองรอดทั้งนั้น" ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตนแล้วจึงหันไปบอกความรักว่า ................................... . "ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่จะเข้าใจว่า ความรัก นั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน" ....................................................................................................... 5月22日 ยิ้ม หวังงว่าจะเข้าใจทุกๆครั้งที่ฉันใกล้ ทุกๆครั้งที่ได้พูด ทุกๆครั้งที่พบกับเธอ
จิตใจข้างในของฉันก็รู้สึกได้เสมอ ว่าเธอมีความหมายเท่าไร ยิ้มของเธอแค่ครั้งหนึ่ง หัวเราะของเธอแค่ครั้งหนึ่ง เธอรู้ไหมมีค่าแค่ไหน หมื่นพันฉันจะสะสมทุกอารมณ์ เก็บเอาไว้ เติมใจในวันที่ต้องการ * ให้เป็นคะแนนเป็นรางวัล และเป็นเหมือนดังของขวัญ ที่เติมให้ชีวิตฉันสวยงาม ไม่ว่าหันหน้าไปทางไหน ก็พบว่ามีแต่ความอ่อนหวาน เป็นคะแนนเป็นรางวัล และเป็นเหมือนดังของขวัญ ที่ฉันเฝ้ารอมานานแสนนาน ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้ฉันยอม ไม่มีใครตลอดกาล เล็กหรือน้อยฉันก็เก็บ เยอะไม่เยอะฉันก็เก็บ ไม่ว่าเธอมีค่าแค่ไหน หมื่นพันฉันจะสะสมทุกอารมณ์ เก็บของเธอไว้ เติมใจในวันที่ต้องการ ฉันยอมไม่มีใครตลอดกาล ฉันยอมไม่มีใครตลอดกาล รักมากมายขึ้นทุกวันๆ
ความผิดของกูคนนี้
กูรู้ว่ามันใหญ่หลวง
กูอาจจะหายหน้าหายตาไปสำหรับเพื่อนหลายๆคน
กูไม่ได้ตั้งใจที่จาโกหกใคร
กูรู้ว่าบางคำที่กูพูดไปอาจทำให้ใครบางคนโกดกู
กูไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้
ถึงจะขอโทดไปก้อคงไม่มีความหมาย
มีหลายคนที่กูอยากจะคุยด้วยอยากจะขอโทด
มีใครหลายคนที่เข้าใจกูบ้าง
แต่ก้อมีใครหลายคนที่คงจะไม่ยอมรับคำขอโทดหรือแม้แต่จะรับฟังกูก้อได้
กูขอ ขอโทษในทุกๆอย่าง
แต่ไม่ขอแก้ตัว แต่กูจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีขึ้น
กูอยากขอโทดมึงมากที่สุดนะไอ้บี้
แค่อยากจะขอให้มึงรับฟังกูบ้าง
บางอย่างที่คิดโกดกูบางเรื่องมันไม่จิงนะ
บางเรื่องมันเป็นการเข้าใจผิด
มึงจะรับฟังกูเมื่อไหร่นะ...
แต่พวกมึงไม่ต้องมาพาลโกดกูเป็นเทรนหรอกนะ
แค่นี้กูจาบ้าตายแล้ว
ไว้พวกมึงรับฟังกูเมื่อไหร่กูก้อจาบอกเหตุผลของกูบ้างนะ
-ขอโทษนะทุกคน-
กูยังมีเลือดน้ำเงินขาวอยู่เต็มตัวนะ
4月9日 วันเกิดดช้านนน19ปีซะที....
ปัญหาของคนอายุ19ปี
*มันมากกว่า18ปี
*ทำไม19ปีต้องเข้าผับไม่ได้วะ
*ต้องรออีกตั้งปีกว่าจะ20
*19ได้แค่เกือบเป็นผู้ใหญ่แต่ก้อยังไม่ใช่
*จาบอกว่าเด็กก้อไม่ได้(แม่งเด็กโข่ง)
วันเกิด19ปี ดูเหงาไงไม่รู้สิ เหมือนโดนเพื่อนทิ้ง...
แต่ก้อกูนี่เองแหละที่ก่อกรรมนั้นขึ้นมาเองง
จาโทดไคก้อไม่ได้
แต่ไม่ใช่ว่าจาไม่ดีไปซะหมดนะ
มีไรที่ดีมากมาย.....นะ อ่า....
แถมปีนี้ก้อได้ตังมากมายกว่าปีอื่นวะ
ยังไงวันเกิดปีนี้ก้อดีใจมากมายน้า....
ดีใจมากมายที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้
ขอบคุณป๊าที่ให้ตังง
ขอบคุณแม่ในการสรรหาของทำบุญทุกอย่าง
ขอบคุณที่วันเกิดแต่ยังให้ฝ่าแดดร้อนออกไปซื้อก๋วยเตี๋ยว9ถุงอีก
ป่าวบ่นนะแต่เหงื่อออกมาเป็นปี๊ป
ขอบคุณรักที่ทำให้โลกใบนี้หมุนด้วยความรัก...เน่าอีกก
ถึงเพื่อนเซนต์
กูขอโทดในทุกอย่างทำลงไป...ฮือๆ
คำขอโทดของกุมันคงฟังไม่ขึ้น
ไม่ขอที่จะแก้ตัว...
คงทำได้ดีที่สุดแค่ขอโทดน้า...
อยากเจอพวกมึงมากมายนะ...ฮือๆ
3月31日 เหยีบพะงันเต็มสองขาเกาะพะงัน
กว่าจาถึงพะงันน... เริ่มต้นเดินทางด้วยรถไฟ ขึ้นไปได้ก้อเปิดเบียร์กินม้วนยาเส้นเตรียมชิววแล้วว แต่แล้วผ่านไปได้10นาที ก้อมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งขึ้นมาแล้วบอกว่านั่นนะที่เค้า อ้าวว เชคไปเชคมาก้อ พี่คอนซื้อตั๋วผิดวัน โอ้โหยย... ก้อเลยต้องโดดลงจากรถไฟกันแบบหนังเกาหลี อุ๋ม กะไอ้ตี๋ และตัวกะผมเองโดดทัน ส่วนกิ๊บเลยไปอีก1สถานี แล้วทันทีทันไดที่ ไอ้ตี๋โดดลงมาก้อเหยียบขี้เอาฤกษ์เอาชัยทันที และไม่รู้ด้วยยว่าขี้หมาหรือขี้คน อ้ายย... ก้อเลยต้องเปลี่ยนไปขึ้นรถกระบะของพี่คอนแทน เวลานั่งหลังนี่ เอาเป็นว่าสั่นกันงั่กๆ หนาวสุดๆ กว่าจาถึงได้นี่ก้นขบแถบแตก พอถึงได้ก้อไปต่อเรือเฟอร์รารี่ การขึ้นเรือครั้งนี้ทำให้รู้อย่างนึงว่า การนอนบนเรือทำให้มึนหัวอยากจาอ้วกกสุดๆ พอถึงที่ได้ก้อรีบเข้าที่พักที่หรรษารีสอร์ทที่อุ๋มจองไว้เรียบร้อยแล้วว 3หาด *หาดบ้านใต้ คือหาดที่อยู่หน้ารีสอร์ทนี่เอง เป็นหาดที่สงบที่สุดใน3หาดที่ได้ไปมา ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ ริมหาดส่วนใหญ่เป็นปะการังที่ตายแล้ววว เดินเท้าเปล่าริมน้ำไม่ได้ เพราะเจ็บมากก แถมยังมีตัวปลิงทะเล ที่ดูน่ากลัว ที่อุ๋มชอบเอามันมาเล่น เต็มไปหมด มันคือตัวที่ร้านอาหารจีนชอบเอามาทำกับข้าง ดำอ้วนๆไม่ยาวมาก นิ่มๆ โดนบังคับจับอีก โอยยย ที่หาดนี้มีลูกหมาเยอะมากก ทำความรู้จักกันแทบไม่ไหว *หาดท้องนายปาน ในบรรดา3หาด ชอบหาดนี้ที่สุด หาดนี้เป็นหาดที่ไข่ย้อยพานุ้ยไปนั่งวาดรูป หาดนี้มีคนพลุกพล่านแต่ไม่เยอะเกินไป เป็นหาดที่ทรายนิ่มและขาวมากก แต่เสียอย่างมันมีตัวที่คล้ายจาเป็นไรทะเลรูปร่างเหมือน แมงกะพุนตัวเล็ก สีน้ำเงินเยอะมากก ได้มีโอกาศไปกินเหล้าผสมที่บาร์ริมหาดนี้ ชิววสุดๆ ลมพัดเย็นๆ อะไรจาชิวขนาดนี้ *หาดริ้น เป็นหาดที่ คนเยอะมากที่สุดในบรรดา3หาด ฝรั่งเยอะมากมาย แต่หาดนี้ เหล้าถูกกว่าทุกๆหาด ราคาพอๆกับเซเว่นแล้วสามารถเอาเหล้าหรืออะไรต่างๆมานั่งกินในบาร์ได้โดยไม่ต้องเสียตังอีกตะหากก้อเลยเมาไปหนึ่งที ที่หาดนี้ได้เจอกับฝรั่งแก่น่ากลัวคนนึง น่าตาเหมือนตัวร้ายย ใน101ดาเมนเชียน น่ากัวจิงๆ ก้อเลย ถ่ายรูปเก็บซะเลยยเนอะ มาแค่คืนแรกก้อเหนื่อยแล้วอะเพราะคืนแรกไอ้กิ๊บเมาคนแรก เมาอย่างแรงเดินเองได้ไม่เกิน 3 เมตร ส่วนไอ้ตี๋เมาตามมาติดๆ ต้องช่วยกัน2คนกับอุ๋ม จับมันนอน ไอ้กิ๊บยังไม่เท่าไหร่
อ้วกรดขาตัวเองแล้วก้อนอน แต่ส่วนไอ้ตี๋ นี่เมาแล้วก้อวิ่งออกมา อยู่ก้อวิ่งไปชนกำแพงหลังอื่นดังตึงเฉยเลยย ขนอย่างแรง แต่ยังมีแรงลุกไปป่วนคนอื่นต่ออีก เล่นเอาเหนื่อยสุดๆอะกว่าจาได้นอน แต่ทิปนี้ดีใจจังที่ได้กลับที่ได้กลับรถไฟ สบายใจ กลับกัน3คน ตี๋ เก่ง อุ๋ม ส่วนกิ๊บกลับกะพวกพี่คอน กลับด้วยรถไฟชั้น2 แต่ไม่รู้เป็นอะไรไม่คอ่ยถูกดวงกะรถไฟกันมั้ง เพราะขึ้นไปก้อ เค้าก้อชี้ให้ไปนั่งที่ เออ มันก้อหรูดีนะ มีแอณื ผ้าห่ม แล้วยังมีเสิรฟข้าวอีกด้วยยหรอ ก้อจัดการกินข้าว้ส็ดสักพัก คนเช็คตั๋วมาเช็ค ก้อบอกว่าเรานั่งผิด ต้องเดินไปนั่งโบกี้ถัดไป ก้อคือเราดันมาขึ้นชั้น1นี่เองแต่จิงๆของเราเป็นชั้น2 แต่ไม่เป็นไรเราจัดการกินข้าวเค้าไปแล้วนี่...อิอิ ชั้น2ไม่ได้ต่างจากชั้นหนึ่งมากก ต่างกันแค่ที่นั่งดีกว่านิดนึง แล้วจากข้าวก้อเปลี่ยนเป็นของว่างแทน แต่ดีใจจังที่ได้นั่งรถไฟ แต่ทริปนี้ได้เมาไปแค่ครั้งเดียวเองงแถมแปปเดียวเอง ถ้าไปกันทั้งกลุ่มคงจาได้เมากันเละเทะมากมายสนุกสนานกว่านี้ แต่ครั้งนี้ไปได้ไปชิวสุดๆ ครั้งหน้าจาจัดของไม่ให้พลาดเหมือนครั้งนี้นะอุ๋มนะ เอาให้ปริ้นกันไปเลยย แต่เสียดายอีกเรื่องคืออดเข้าแบล๊คมูนปารตี้เลยย ไอ้ตี๋ก้อไม่ยอมไป อุตส่าเดินไปถึง คนอื่นดันไม่เข้า ก้อเลยยังไงก้อได้ เพราะไอ้กิ๊บก้อขี้เกียจเข้าด้วย แต่จิงๆอยากเข้าไปมากมาย แล้วอุ๋มก้อไม่บอกก่อนว่าอยากเข้า ไม่งั้นก้อเข้าไปแล้วช่างหัวคนอื่นน ...แงงงง... แต่ได้เห็นบ้านที่ไข่ย้อยไปอยู่หลายแว่บเหมือนกันแต่ไม่ได้ถ่ายรูปเก็บเอาไว้อ่าา ปอลอ. จาจบบล็อกนี้ไงดีละ.....อืมมม รักและคิดถึงละกันนะ รักและคิดถึงงงงงงงง ตอนนี้อยากให้ฟังเพลงนี้นะ-คำเชยๆ
อย่าเขินเวลาได้ยินคำเชยๆ อย่าเฉยทำเป็นไม่เคยสนใจ
อาจฟังเป็นคำไม่ชินหู ใคร บางคนไม่เคยใช้ คนที่บางอย่างคล้ายๆเรา อาจเป็นว่าเราเข้าใจกันมานาน ผูกพันจนเกินกว่าจะอธิบาย
แต่มีบางคำที่เหมาะสม บางอารมณ์อยากจะใช้ วันนี้มีอะไรจะบอก ก็คิดอยู่นาน จะหวานจนเธอว่าเชยรึเปล่า
ไม่เหมือนแบบของเรา แตะมือกันเพียงเบาๆก็รู้กัน เนิ่นนานจนเราอาจลืมคำหวานๆ แต่รู้ ว่ามันอยู่ในหัวใจ
หากมันยังคงอยู่ตรงนั้น คำเชยๆหมดความหมาย คงไม่มีอะไรต้องบอก ก็คิดอยู่นาน จะหวานจนเธอว่าเชยรึเปล่า
ไม่เหมือนแบบของเรา แตะมือกันเพียงเบาๆก็รู้กัน เนิ่นนานจนเราอาจลืมคำหวานๆ แต่รู้ ว่ามันอยู่ในหัวใจ
หากมันยังคงอยู่ตรงนั้น คำเชยๆหมดความหมาย คงไม่มีอะไรต้องบอก 3月26日 ไม่มีไรทำ..."จาได้เหยียบพะงันเต็มสองขาซะที"
อยากพูดประโยคนี้จังง
ปิดเทอมนี้ไม่ค่อยได้ทำไรเลยย อยู่แต่กะบ้านน
นับวันออกจากบ้านได้เลยยย
อยู่บ้าน ก้อกินๆ นอนๆ ตึ๊มๆ น้ำหนักเพิ่มขึ้นมาตั้ง2โล(ดีใจ)
กิจกรรมส่วนใหญ่ที่ทำนี่ก้อจาเป็น เปิดเก๊ะดูแล้วมองไปแล้วก้อ
บ่นกะตัวเองว่า "ตึ๊มหมดอีกและ" แล้วก้อปั่นจักยานออกไปซื้อ
2วันก้อเป็นที
*เด๋วนี้ซื้อตึ้มที่ซุปเปอร์มาเก็ตปากซอยมันรับพวกเด็กขายหน้าใหม่
มาต้องเมื่อยปากบอกว่าเอ็มเขียวซองสิ ทั้งที่ปกติไม่ต้องพูดแท้ๆ
เพราะมองหน้าก้อรู้ใจ...เชอะ
ช่วงนี้ ใช้เวลานอนมากกว่าเวลาตื่น มันทำให้รู้สึกว่าขี้เกียจตลอดเวลา
(เคยเป็นกันบ้างมั้ย...)
ทั้งที่รู้สึกว่าไม่ค่อยได้ใช้อะไร แต่รู้สึกว่าเงินมันหมดไปไวเหลือเกิน
มีคนมาโกหกแน่เลย(เพราะว่าไปไวเหมือนโกหก...ฮา)
เดี๋ยว จาได้แดกเหล้าให้หายบ้าซะที...นะ
ปุ้นๆ..ๆๆ..ฮี่ๆ
คิดถึง....นะคิดถึงงง
3月19日 ไปอ่านเจอมา...อย่างชอบอะบุหรี่รัก
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
